“Normalizamos que un teña que facer varios traballos para chegar ao mínimo. Normalizamos que aos trinta e pico anos un non poida saír da casa de seus pais porque non se pode soster malia traballar. Normalizamos que, quizais, aos corenta, haxa que volver á casa dos pais e vivir dunhas pensións que, alegremente, se nos di que quizais os que estamos aí, ás portas da xubilación, non imos cobrar malia levar toda a vida pagando”.

O artigo completo, aquí.