menu Menú
GOBERNOS, LINGUAS, REALIDADE, ENGANO
Por Francisco Castro Publicado en A Canción do Náufrago (Blog) en junio 17, 2012 0 Comentarios 2 min lectura
Aquel ataque de loucura de Rajoy (conto fantástico) Anterior Non pasa nada Siguiente

Hai que recoñecer que o goberno actual sabe usar moi ben a lingua, é dicir, as palabras, a linguaxe para facer con ela o que lle pete. Só podemos dicir algo así despois de comprobar esa curiosa práctica, que exercen sen cansar nunca e que consiste, no básico, en chamarlle ás cousas dun xeito diferente ao que en realidade son. E así, agrupar aos nenos nunha mesma aula, aínda que sexan de niveis distintos, chámalle «recuperación de escola unitaria», a meter tropecentos alumnos nunha clase «oportunidade de socialización», ao rescate, «liña de crédito», aos recortes en sanidade, «extensión da universalidade sanitaria», ao despido libre «reforma do mercado laboral», á redución nas becas «búsqueda da excelencia», e á convivencia pacífica entre linguas que había por aquí, cando menos a nivel do ensino, «conflito lingüístico». Ten a súa lóxica que lles guste tanto darlle a lingua con fruición. Despois de todo, o presidente do goberno central foi aquel que a toneladas de chapapote chamou «hilillosh de plashtilina».

O filósofo da escola de Frankfurt, Herbert Marcuse, xa explicou aló polos sesenta do século pasado, que ao poder encántalle chamarlle ás cousas por un nome distinto do que son. E claro, como as cousas son como as chamamos, a realidade termina sendo idéntica ás palabras que usamos para nos referir a ela. E así, de sempre, cando un mísil cae sobre civís, esnaquizándoos a todos, o que pasou foi que «fogo amigo provocou danos colaterais»; o sistema económico, por suposto, non xera paro, senón «poboación desocupada», e guidar á rúa á xente porque si é «reestruturar».

En fin. A lingua é unha arte. E este goberno dálle a ela que dá gusto.

A eles. A min, dende logo, non. Eu preferiría que falasen máis claro. E que lle chamasen ás cousas polo seu nome.

O que pasa é que, se tal fixesen, a realidade pasaría a ser outra e, daquela, esa realidade (a de verdade, non a nomeada doutro xeito) paparíaos con patacas.


Anterior Siguiente

keyboard_arrow_up

Usamos cookies para mellorar a experiencia de navegación. Se continúas navegando entendemos que aceptas a política de privacidade e cookies. Máis información

Esta páxina web utiliza cookies propias e de terceiros para mellorar a experiencia de navegación, e funcionalidades (como deixar comentarios ou enviar unha mensaxe no formulario de contacto) que recompilan datos de usuario.

Podes revisar que datos se recompilan e como son procesados na política de privacidade e cookies.

Pechar